هدیه ای از طرف خداوند

من الان سه ماه و 23 روز دارم. این روزها حسابی می خندم، از تنهایی حوصله ام سر می ره، دوست دارم مدام یکی پیشم باشه و باهام بازی کنه. بعد از چند دقیقه تنها بودن بهونه می گیرم و شروع می کنم به ونگ ونگ زدن! مامان با عروسکهایی که هیچ صدائی ندارند، بیشتر از چند دقیقه نمی تونه آرومم کنه، چون باید عروسکی باشه که حتما" آواز بخونه و یه صدایی داشته باشه تا من خوشم بیاد. حتی یک جغجغه کوچیک کارائی ش از یک خرس گنده برای آروم کردن و خندوندن من راحت تره و اینجوری بود که مامان و بابا با خودشون گفتند: به جای خریدن این همه عروسک بزرگ بی سر و صدا باید کلی عروسکهای آوازخون می خریدیم تا خانوم آروم شه. یکی دیگه از تغییراتی که من...